Interview met Robert Dijksterhuis
Door Vanessa Hoen, WO=MEN 2010

Op 23 februari jongstleden vertrok Robert Dijksterhuis, hoofd Emancipatiebeleid van het ministerie van Buitenlandse Zaken, naar de CSW in New York met een onmisbare accessoire in zijn koffer. Een met aanbevelingen geborduurde stropdas, om tijdens de onderhandelingen als geheugensteun te gebruiken. Deze stropdas is hem aangeboden door Ama van Dantzig namens WO=MEN.

Deze das heeft dan niet om zijn hals mogen prijken, maar is wel als geheugensteun gebruikt en zelfs aan anderen getoond volgens Robert. De reacties waren allen positief.

Over de 54ste CSW echter, is Robert minder positief.

Met een niet al te hoog verwachtingspatroon, raak je ook niet teleurgesteld. Met dit motto is Robert, de CSW Beijing+15 ingegaan. WO=MEN vroeg hem een indruk te geven van hoe hij dit jaar de CSW als lid van de Nederlandse overheidsdelegatie heeft ervaren. “Teveel woorden, maar weinig daden”, was zijn eerste indruk. “Er wordt heel veel gesproken, maar er worden weinig stappen genomen. Er zit geen diepgang in de dialoog, maar deze wordt wel steeds breder. Dit getuigt van weinig ambitie. Of zoals een van de deelneemsters verwoorde: Resolution 1325 is a big but toothless bulldog. ”

Als het aan het hoofd Emancipatiebeleid ligt, moet er meer daadkracht komen en minder gesproken worden. De rol die Nederland daarin is speelt is helaas relatief klein. Nederland is uniek als het gaat om het sponsoren van maatschappelijke organisaties internationaal. We zijn vrij progressief als het gaat om gender issues, maar we dobberen binnen de EU tussen een aantal minder enthousiaste landen, waardoor we toch vaak water bij de wijn moeten doen. Als lid van de EU heeft Nederland in het voortraject in aanloop naar de CSW in het EU vooroverleg een eigen stem, maar die gaat op in een compromis dat in de gezamenlijke stem van de EU wordt uitgedragen in de VN.

Is er dan helemaal niets bereikt? Zijn de aangenomen resoluties dan geen blijk van ambitie?
Robert: “Er zijn dan weliswaar zeven resoluties aangenomen, maar die bevatten weinig nieuws. De resolutie over Palestijnse vrouwen bijvoorbeeld is de zoveelste incarnatie die ieder jaar op tafel ligt, evenals de resolutie over HIV/AIDS. De resolutie over maternal mortality is weliswaar nieuw, maar die staat bol van agreed language en van new language is amper sprake. En dan is er de resolutie over de nieuwe Women’s Entity, die heel kort is en nauwelijks meer bevat dan wat er tijdens de algemene vergadering vorig jaar is aangenomen. En die resolutie is ook nog eens in de onderhandelingen afgezwakt van ‘ met spoed’ naar gewoon ‘er moet een entity komen’ “.

De aanname van de resoluties is volgens Robert wel enigszins te beschouwen als een succes, aangezien er zeer zeker geen stappen terug zijn gegaan. Maar om ze een stap voorwaarts te noemen, gaat nog te ver. Ondanks de kritische en sombere blik op de CSW heeft deze zeker wel een meerwaarde. Het is belangrijk om op dergelijke fora bijeen te komen en te zien hoe de verhoudingen liggen. Zo kun je ter plekke ervaren hoe landen onderling elkaar beïnvloeden en op weg helpen, zowel in positieve als negatieve zin. Dit schept ruimte voor partnerships, maar ook voor dialoog met de andersdenkenden.

Ook de rol van een hoofd Emancipatiebeleid kent daarin beperkingen. Op de vraag hoe hij zijn eigen rol in het trekken van de genderagenda op politiek niveau ziet, geeft hij aan dat beïnvloeding van nationale politieke keuzes niet hoort bij zijn functie als ambtenaar: “ je hebt een uitvoerende functie in het uitdragen van het Nederlandse standpunt. Waar de gender unit wel sterk op inzet is binnen de Nederlandse politiek draagvlak creëren voor de genderagenda door het belang van gendergelijkheid te benadrukken” .

Welk advies zou je de Nederlandse NGO’s en Civil Society, maar ook de politiek voor 2011 geven om vooral wel en vooral niet te doen vroegen wij aan Robert: “Ook NGO’s zouden hun rol in het creëren van politiek draagvlak actiever mogen uitdragen, maar wat vooral erg belangrijk is, is het betrekken van mannen bij de strijd om gendergelijkheid. Tot nu toe nemen een handjevol mannen als een bedreigde diersoort deel aan de CSW. De link tussen de CSW agenda en de andere fora waar meer mannen aan deelnemen zou strakker gelegd moeten worden.”

Al geruime tijd is er een lobby gaande om deze coalitie een stap verder te brengen, door NGO vertegenwoordigers in de Nederlandse overheidsdelegatie op te nemen. Dit interview werd afgesloten met de mededeling dat “ volgend jaar een NGO-er meegaat in de overheidsdelegatie”.

Wij houden Robert eraan!

You can leave a response