20-05-2026
Palestijnse vrouwenrechtenverdedigers brengen zelf de realiteit in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem, onder de aandacht van ministeries, parlementariërs en maatschappelijke organisaties in Brussel en Den Haag.
De oorspronkelijke Palestijnse delegatie zou uit vier personen bestaan, maar twee daarvan kregen geen visum. Dat deze twee mensen rechtstreeks uit de crisisgebieden zijn gekomen om de noodzaak van bescherming van Palestijnen te benadrukken, maakt diepe indruk en is tegelijk verdrietig. Want er bestaat al zoveel documentatie van de humanitaire crises. En ook: ze gaan kort hierna weer terug.
Geen bescherming voor de Palestijnen: getuigenissen uit de praktijk
Palestijnen in Gaza en de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem worden geconfronteerd met geweld, gedwongen verplaatsingen, verlies van toegang tot basisvoorzieningen en ernstige schendingen van internationaal humanitair recht en mensenrechten.
Palestijnen in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem worden geconfronteerd met geweld, gedwongen verplaatsing en verlies tot toegang tot basisvoorzieningen. Ook worden hun mensenrechten en het internationaal humanitair recht ernstig geschonden.
Khraim en Abu Sobeih zijn hier om Europese en Nederlandse beleidsmakers rechtstreeks te confronteren met de realiteit in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, inclusief Oost-Jeruzalem. Wat tijdens het gesprek het meest bleef hangen, is dat zij dit werk doen zonder enige vorm van bescherming.
Kifaya Khraim: "Mijn bescherming tegen marteling? Hoop en gebeden.”
Ze voegt toe dat ze dit werk doet voor haar gemeenschap: "Ik doe het voor alle mensen die zijn doodgegaan in Gaza, ik moet wel.”
Wat volgt is een beeldende presentatie over gruwelijke, mensonterende daden die direct raken aan de veiligheid en rechten van meiden en vrouwen. Het is één van de meest expliciete powerpoint presentaties die ik heb gezien en laat (weer) zien hoe ernstig de situatie is. Daden die deels bekend zijn uit de media, maar ook deels nog onbekend waren.
Mensen, waaronder ook kinderen, vrouwen en families in Gaza en de Westelijke Jordaanoever leven al maanden onder extreme druk. De impact van geweld, gedwongen verplaatsing en een steeds kleinere humanitaire ruimte en beperkte humanitaire toegang, wordt duidelijk aan de hand van getuigenissen en praktijkervaringen.
Seksueel geweld, reproductieve schade en systematische ontwrichting
De presentatie van Khraim laat de extreme geweldscontext zien die haar landgenoten, en wellicht zijzelf, op de Westelijke Jordaanoever dagelijks ervaren. De voorbeelden variëren van T-shirts die worden verkocht aan Israëlische soldaten met de tekst ‘één schot, twee levens’, tot pesterijen, martelingen, intimidatie, extreem en seksueel geweld tot systematische vernedering.
Khraim en Sobeih benoemen dat de Nederlandse regering de oorlog geen genocide noemt, terwijl zij aankaarten waarom dit volgens hen niet alleen genocide is, maar ook reproductieve genocide: gericht op het wegnemen van een toekomst voor Palestijnen.
Khraim: "Artsen, Europese artsen, hebben vastgesteld dat jonge jongens worden beschoten op hun genitaliën. En een van de eerste bombardementen waren op vruchtbaarheidsklinieken.”
Verlies van veiligheid en toekomst voor Palestijnse meiden; alleen jongens kunnen nog naar school
Waarover je niet vaak hoort in de media, is dat meiden op de Westelijke Jordaanoever eigenlijk niet meer naar school kunnen.
Khraim: "Los van het fysieke en het mentale trauma op de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem zorgt het geweld ervoor dat meiden niet meer naar school gaan. Want als ze naar school gaan, moeten kinderen vaak langs checkpoints waar ze geweld meemaken, soms verbaal, soms ook fysiek en seksueel geweld. Uit bescherming laten ouders hun dochters niet meer naar school gaan en laten ze hen jong trouwen met iemand die ergens anders woont. Hierdoor gaan er nu bijna alleen nog jongens naar school.”
Dit zorgt er ook nog eens voor dat meiden, kinderen nog, het meestal niet aan hun ouders vertellen als ze slachtoffer worden van seksueel geweld bij checkpoints op weg naar school toe. Uit angst daarna niet meer naar school te mogen, en uit schaamte.
Er wordt benadrukt dat mentale gezondheid, kinderbescherming en steun aan vrouwen hierdoor géén bijzaak zijn in crisistijd. Ze zijn levensreddend.
Lokale Palestijnse stemmen als basis voor internationaal beleid
De getuigenissen maken duidelijk dat Palestijnse organisaties niet alleen moeten worden gehoord, maar ook actief richting moeten geven aan internationaal beleid.
Dit sluit aan bij het principe van lokalisering en machtsverschuiving in internationale samenwerking: organisaties die samenwerken met direct met getroffen gemeenschappen, bepalen mede de prioriteiten en boodschappen richting beleidsmakers.
Hier ligt een belangrijke rol voor de Palestinian Women’s Centre for Legal Aid and Counselling (WCLAC), een organisatie die zich inzet voor vrouwenrechten en juridische ondersteuning van Palestijnse vrouwen. Samen met organisaties op het gebied van kinderbescherming en mentale gezondheidszorg brengt de delegatie praktijkervaringen en documentatie van mensenrechtenschendingen rechtstreeks naar besluitvormers in Nederland en Europa.
Dagelijkse angst en geweld: oproep tot internationale verantwoordelijkheid
Khraim beschrijft de constante dreiging op straat in de Westelijke Jordaanoever. Ze geeft aan dat er geen enger gevoel is dan wanneer een groep gemaskerde en gewapende mannen, kolonisten, op je afrent op straat.
Khraim: "Ze coördineren de moorden doordacht. Ze sluiten eerst waterpunten af en zetten daarna huizen, hele dorpen in brand. Ze slaan niet om te slaan, ze slaan om je te doden.”
Abu Sobeih vervolgt:
"Meer dan 20.000 kinderen zijn nu gedood in Gaza. They want to wipe us out. Het ter verantwoording roepen van Israël is niet alleen voor ons Palestijnen, het is voor ons allemaal. Palestinians, we love life. But now they would rather die.”
Bescherming nu is levensreddend
Volgens Khraim en Sobeih wordt bescherming nog te vaak gezien als een secundaire vorm van hulpverlening, terwijl de nood hoog is, ook op het gebied van mentale gezondheid, gendergerelateerd geweld, psychosociale steun. Ze benadrukt daarom dat mentale gezondheid en psycho-sociale zorg, kinderbescherming, hulp aan slachtoffers van gendergerelateerd geweld en gespecialiseerde beschermingsdiensten geen aanvullende hulp zijn, maar essentieel onderdeel van humanitaire noodhulp.
Wat houdt onze solidariteit in?
Tijdens al deze voorbeelden vraag ik me af: wat kunnen en moeten wij doen? En deze vraag komt ook terug vanuit het publiek. Wat kunnen we doen als maatschappelijke organisaties, als individu en als overheid? Het antwoord: eis verantwoording, stop de straffeloosheid.
"We have a little hope on sanctions.”
Hun oproep aan ons en Europese en Nederlandse beleidsmakers is duidelijk:
• bescherm humanitaire toegang;
• investeer in mentale gezondheid en psychosociale steun;
• versterk kinderbescherming en steun aan vrouwen;
• zorg voor accountability en naleving van internationaal recht.
Daarom moeten beschermingsdiensten gefinancierd worden en moet er internationale verantwoording komen. De blokkades, onveiligheid en beperkte bewegingsvrijheid maken het steeds moeilijker om hulpverlening voort te zetten. Zonder veilige toegang kunnen kinderen, vrouwen en gezinnen noodzakelijke zorg en bescherming niet bereiken.
Khraim en Sobeih roepen het maatschappelijk middenveld en Europese en Nederlandse beleidsmakers op zich sterker uit te spreken tegen schendingen van internationaal recht. Daarnaast vragen zij om structurele steun voor onafhankelijke monitoring, juridische ondersteuning en documentatie van mensenrechtenschendingen.
Wij onderschrijven deze oproep en sluiten ons daarbij aan.
